Haftada bir saatlik ders tek başına ilerleme üretmez. Asıl gelişme aralardaki düzenli çalışmada olur. Bir oturum ısınma ve el çalışmasıyla açılır, üzerinde çalışılan kalıp ya da bir parçayla sürer, müzikle çalmayla kapanır. Isınma eli hazırlar ve sakatlanma riskini düşürür. Teknik bölüm oturumun ağırlık merkezinde durur ve süresi en uzun olanıdır.
Günde yirmi dakikalık düzenli çalışma, haftada bir yapılan iki saatlik bir oturumdan çok daha fazla iş görür ve kalıcı olur. Kısa aralıklarla tekrarlanan bilgi kalır. Süre, dayanıklılık arttıkça ve oturum rahat geçtikçe kademeli olarak uzatılır. Müzikle çalma bölümü, çalışmanın sürdürülebilir kalmasını sağlar. Yirmi dakikanın üçe bölünmesi, tek parça hâlinde çalışmaktan daha verimlidir.
Davul, konutta düzenli çalışmayı güçleştiren bir ses üretir. Lastik çalışma pedleri teknik bölümü sessiz yapmayı mümkün kılar; el çalışmasının tamamı ped üzerinde, ayak çalışması ise pedalın bağlanabildiği bir ped üzerinde yürütülür. Set çalışması stüdyoda ya da uygun saatlerde yürütülür. Komşuluk, çalışma saatini belirleyen ölçütlerden biridir.
Her ders sonunda o hafta çalışılacak konular ve hedef tempolar yazılır. Plansız başlayan bir oturum çoğunlukla bilinen kalıpların tekrarına döner; kursiyer kendini çalışmış sayar ama hiçbir yeni beceri eklenmez. Yazılı bir liste, çalışmanın yönünü bütün hafta boyunca ayakta tutar. Liste kısa tutulur.