Davul çalışırken kulaklık kullanmak yaygındır. Belirli üstünlükleri ve gözden kaçan sınırları var. Kapalı bir odada davul sesi, uzun süre maruz kalındığında işitme açısından yorucu bir düzeye çıkar ve bu düzey ölçüldüğünde çoğu kişiyi şaşırtır. Müzisyenler için üretilen koruyucular tınıyı bozmadan seviyeyi düşürür. Koruyucu, seviyeyi bütün frekanslarda eşit düşürdüğü için tınıyı bozmaz.
Bu koruma uzun vadede tartışmasız bir kazanç getirir. Kulaklık kullanılmasa bile koruyucu takılır. Kulaklıkla parçalara eşlik etmek tempo ve düzenleme duygusunu doğrudan geliştirir; davul sesi kulaklıktan geleni bastırmadığı için ikisi birlikte duyulur. Bu yol, çalışmanın verimini en çok artıran yollardan biridir. Parçanın içinde kalmak, metronomla çalışmaktan ayrı bir beceri getirir.
Kulaklıkta duyulan denge, odadaki gerçek dengeyle hiçbir zaman aynı olmaz. Kursiyer kendini olduğundan kuvvetli ya da zayıf çaldığını fark etmeyebilir; kulaklık trampeti öne çıkarır, odadaki ses ise zilleri öne çıkarır. Çalışmanın bir bölümü kulaklıksız yapılır. Oda kendi dengesini ancak kulaklık çıkarıldığında duyurur.
Kulaklıktaki müzik seviyesi davul sesini bastıracak kadar yükseltilirse işitme açısından risk doğar. Amaç davulu bastırmak değil müziği takip etmektir. Yalıtımlı kulaklıklar bu sorunu küçültür; dışarıyı kesen bir kulaklıkta müzik, daha düşük bir seviyede bile daha net duyulur. Seçim, kulaklığın yalıtımına bakılarak yapılır.