Alman davulcu Anika Nilles, karmaşık ritmik bölünmeleri akıcı bir dokuya yerleştirmesiyle tanınır. İcrasının belirgin yanı burada durur. Beşli ve yedili gibi alışılmışın dışındaki bölünmeleri sürekli bir nabzın üzerine yerleştirir ve bu bölünmeler bir gösteri olarak değil dokunun doğal parçası olarak duyulur. Nabız hiç kaybolmaz.
Bunun kurulabilmesi, icranın en güç yanı olarak kalır. Trampet üzerinde çok kısık çalınan ara vuruşlar dokuya sürekli bir hareket katar. Bu vuruşlar duyulur duyulmaz sınırında durur ve ana vuruşlarla aralarındaki gürlük farkı her zaman belirgin bir aralıkta kalır. Fark kapandığında nabız kaybolur. Gürlük denetimi, bu icranın asıl zeminini kurar ve ayrı bir alıştırma olarak çalışılır.
Kendi parçalarını yazması, davulun eşlik eden bir çalgı değil yapıyı kuran bir çalgı olarak baştan dinlenmesine yol açar. Bu yaklaşım yeni değildir. Davulcu bestecilerin sayısının arttığı bir dönemin içinde durur; dinleyici bu parçalarda davulu ön planda izleyebilir. Parçalar davulun çevresinde kurulur.
Bölünme çalışması, tek bir nabız üzerinde yürütülür. Farklı gruplamalar aynı nabza sayılarak oturtulur ve sayım hiç bırakılmaz. Beşli bir gruplama dört vuruşluk bir ölçüye yerleştirildiğinde sayım kayar ve bu kaymanın kendisi çalışmanın asıl konusu olur. İç zamanlama bu yolla gelişir. Kayıtları, bu çalışmanın zamanla nasıl sonuç verdiğini açıkça gösterir.